چالش‌های توسعه قایقرانی در استان اصفهان با وجود پتانسیل‌های آبی

به گزارش پایگاه خبری ذره بین ورزش به نقل از روزنامه نسل فردا، روز دوشنبه ۴ خردادماه ۱۴۰۵، ؛ مجمعی که با انتخاب سید هادی قاضی‌عسگر به‌عنوان رئیس هیات، آغازی برای فصل تازه‌ای در قایقرانی اصفهان رقم زد. قاضی‌عسگر از چهره‌های باسابقه و شایسته این رشته است و انتخاب اخیر او به‌عنوان نائب‌رئیس اتحادیه جهانی رفتینگ نیز افتخاری مهم برای ورزش کشور و استان به شمار می‌رود؛ افتخاری که می‌تواند در صورت همراهی نهادهای اجرایی و ورزشی، به سرمایه‌ای مؤثر برای توسعه قایقرانی در اصفهان تبدیل شود. اگرچه زاینده‌رود دیگر مانند گذشته در اصفهان جریان ندارد، اما واقعیت این است که استان از نظر منابع آبی راکد و نیمه‌مناسب برای قایقرانی، ظرفیت کم‌نظیری دارد. از سد چادگان تا سدهای منطقه گلپایگان، از سدهای قره‌قاچ، کمانه و حنا در شهرستان سمیرم تا سد خمیران در شهرستان تیران و کرون، همگی می‌توانند به پایگاه‌های تمرینی و حتی میزبانی رقابت‌های قایقرانی تبدیل شوند. در کنار این‌ها، منطقه باغ‌بهادران نیز در زمان جاری بودن زاینده‌رود، یکی از بهترین بسترها برای آب‌های خروشان بوده و همچنان در حافظه ورزشی اصفهان به‌عنوان یک ظرفیت ویژه شناخته می‌شود.این پهنه‌های آبی، اگرچه هر یک نیازمند مجوز، استقرار تجهیزات، تامین امنیت و هماهنگی‌های بین‌دستگاهی هستند، اما از منظر زیرساختی می‌توانند ستون فقرات توسعه قایقرانی استان باشند؛ ظرفیتی که سال‌ها کمتر از حد لازم به آن توجه شده است.در دهه ۸۰ و اوایل دهه ۹۰، استفاده از این ظرفیت‌ها تنها یک ایده نبود، بلکه در عمل نیز نتایج مثبتی داشت. سد چادگان حتی میزبان اردوی تیم ملی بود، اتفاقی که نشان می‌داد اصفهان می‌تواند به‌جای تکیه بر استان‌های دیگر، خودش به مقصدی معتبر برای تمرین و آماده‌سازی قایقرانان تبدیل شود. همین تجربه موفق ثابت می‌کند که بازگشت به آن مسیر، نه یک آرزو، بلکه یک امکان قابل تحقق است، به شرطی که اراده مدیریتی و پیگیری میدانی وجود داشته باشد.یکی از نکات کلیدی در توسعه قایقرانی اصفهان، انتخاب و انتصاب روسای فعال در شهرستان‌ها است. تجربه نشان داده هر زمان بدنه شهرستانی هیات‌ها پویا بوده، استعدادها هم بهتر شناسایی شده‌اند. رئیس جدید هیات اگر بخواهد مسیر استعدادیابی و قهرمان‌پروری را مانند نیمه دوم دهه ۸۰ دوباره زنده کند، ناچار است شبکه‌ای فعال از مدیران، مربیان و نیروهای میدانی در شهرستان‌ها شکل دهد. این همان حلقه مفقوده‌ای است که می‌تواند سدها را از یک ظرفیت خام، به یک سیستم واقعی پرورش قهرمان تبدیل کند.مزیت اصفهان فقط در آب و سد خلاصه نمی‌شود. این استان در حوزه مربیگری، ورزشکاران باتجربه و قهرمانان ملی نیز سابقه‌ای درخشان دارد. نیمه دوم دهه ۸۰ اوج قهرمان‌پروری هیات قایقرانی اصفهان بود، دوره‌ای که نام‌هایی چون احمدرضا طالبیان، شیوا مولوی‌نیا، پیمانه عمرو، ریحانه عمرو و دیگر چهره‌های شاخص از دل همین ساختار به قایقرانی کشور معرفی شدند که نباید از تلاش‌های سلمان قاضی عسگر، هادی قاضی عسگر و آرزو مهنا به عنوان رئیس، دبیر و نائب رئیس وقت به راحتی چشم‌پوشی کرد.
اکنون نیز قهرمانان دهه هشتادی که در اصفهان و ایران حضور دارند، می‌توانند به‌عنوان سرمایه‌های تجربی، به هیات استان کمک کنند. استفاده از تجربه این نسل، در کنار توان نسل پیشکسوت می‌تواند موتور احیای دوباره قایقرانی اصفهان باشد. برای رسیدن به این هدف، صرفاً داشتن سد و استعداد کافی نیست. رئیس هیات باید با فرمانداران، نمایندگان مجلس، دستگاه‌های اجرایی و مدیران محلی نشست‌های منظم داشته باشد تا مسیر اخذ مجوزها، تامین امنیت، تجهیز پایگاه‌ها و تعریف برنامه‌های تمرینی هموار شود. قایقرانی زمانی جان می‌گیرد که از سطح شعار عبور کرده و وارد فاز هماهنگی عملیاتی شود.
قایقرانی استان اصفهان امروز بیش از هر زمان دیگری به یک برنامه‌ریزی مدون و مدیریت میدانی نیاز دارد. سدهای استان، از چادگان و گلپایگان تا سمیرم و تیران و کرون، می‌توانند دوباره به پایگاه‌های تمرین و رقابت تبدیل شوند، به‌شرط آنکه هیات جدید با نگاه توسعه‌محور، از ظرفیت پیشکسوتان، قهرمانان، شهرستان‌ها و نهادهای اجرایی به‌درستی بهره ببرد. اگر این پیوند شکل بگیرد، قایقرانی اصفهان می‌تواند بار دیگر به روزهای درخشان نیمه دوم دهه ۸۰ و اوایل دهه ۹۰ بازگردد.
تحلیل: پژمان سلطانی