اکنون نیز قهرمانان دهه هشتادی که در اصفهان و ایران حضور دارند، میتوانند بهعنوان سرمایههای تجربی، به هیات استان کمک کنند. استفاده از تجربه این نسل، در کنار توان نسل پیشکسوت میتواند موتور احیای دوباره قایقرانی اصفهان باشد. برای رسیدن به این هدف، صرفاً داشتن سد و استعداد کافی نیست. رئیس هیات باید با فرمانداران، نمایندگان مجلس، دستگاههای اجرایی و مدیران محلی نشستهای منظم داشته باشد تا مسیر اخذ مجوزها، تامین امنیت، تجهیز پایگاهها و تعریف برنامههای تمرینی هموار شود. قایقرانی زمانی جان میگیرد که از سطح شعار عبور کرده و وارد فاز هماهنگی عملیاتی شود.
قایقرانی استان اصفهان امروز بیش از هر زمان دیگری به یک برنامهریزی مدون و مدیریت میدانی نیاز دارد. سدهای استان، از چادگان و گلپایگان تا سمیرم و تیران و کرون، میتوانند دوباره به پایگاههای تمرین و رقابت تبدیل شوند، بهشرط آنکه هیات جدید با نگاه توسعهمحور، از ظرفیت پیشکسوتان، قهرمانان، شهرستانها و نهادهای اجرایی بهدرستی بهره ببرد. اگر این پیوند شکل بگیرد، قایقرانی اصفهان میتواند بار دیگر به روزهای درخشان نیمه دوم دهه ۸۰ و اوایل دهه ۹۰ بازگردد.
تحلیل: پژمان سلطانی
