چرا باید استقلال به عنوان قهرمان معرفی شود؟!
چرا فدراسیون فوتبال، دستورات عجولانه AFC را اجراء می کند؟!
به گزارش پایگاه خبری ذرهبین ورزش، تعطیلی رقابتهای لیگ برتر فوتبال ایران در هفته بیستودوم، باعث ایجاد چالشهای جدی در برنامهریزی فدراسیون فوتبال و تصمیمگیری برای تعیین سهمیههای آسیایی شده است. با توقف مسابقات در شرایطی که هنوز ۸ هفته تا پایان فصل باقی مانده، لیگ نتوانسته تکلیف قهرمان، تیمهای صاحب سهمیه رقابتهای آسیایی و تیمهای سقوط کننده را مشخص کند.
در زمان توقف لیگ، استقلال تهران با ۴۱ امتیاز در صدر قرار داشت. تراکتور، سپاهان و پرسپولیس نیز با فاصله امتیازی اندک در تعقیب صدرنشین بودند. نزدیکی امتیازات باعث شده هرگونه تصمیمگیری درباره تعیین قهرمان بدون تکمیل مسابقات حساسیتبرانگیز باشد.
AFC طبق تقویم خود از فدراسیونهای عضو خواسته است که هرچه سریعتر نمایندگان فصل آینده رقابتهای آسیایی را معرفی کنند. این درخواست در حالی مطرح شده که جدول لیگ ایران به دلیل ناتمام ماندن مسابقات، تصویر کاملی برای معرفی تیمها ارائه نمیدهد.
پیشتر گزینه برگزاری متمرکز ادامه مسابقات لیگ مطرح شد، اما بنا بر اعتراض برخی باشگاهها، این طرح نیز به نتیجه نرسید.
یکی از شایعات مطرحشده در فضای فوتبال این است که فدراسیون فوتبال ایران به دلیل فشارهای زمانی، صدرنشین فعلی یعنی استقلال تهران را به عنوان قهرمان یا نماینده اول آسیایی معرفی کند. با این حال، کارشناسان و باشگاههای لیگ برتری تأکید دارند که طبق آییننامه، قهرمان تنها پس از پایان ۳۰ هفته مسابقه مشخص میشود و لیگ ناقص نمیتواند مبنای اعطای عنوان قهرمانی باشد.
در سطح مدیریتی، بخشی از انتقادها متوجه این است که AFC انعطاف لازم برای شرایط خاص لیگ برتر ایران را نشان نداده و از دید برخی منتقدان، انتظار میرود نهاد قارهای در مواجهه با شرایط غیرعادی، پشتیبانی بیشتری ارائه دهد.
مهمترین بخش این بحران، سکوتِ سؤالبرانگیز AFC است. تیم ملی فوتبال ایران در شرایطی که باید خود را برای حضور در جام جهانی ۲۰۲۶ آماده کند، با تهدیدات مستقیم از سوی یکی از میزبانها یعنی آمریکا مواجه است. در چنین شرایطی، AFC به عنوان نهاد بالادستی، هیچ واکنش حمایتی یا تضمین امنیتی ارائه نکرده است.
پرسش کلیدی اینجاست؛ وقتی AFC در بزنگاههای حساس برای تیم ملی، چتر حمایتی خود را میبندد، فدراسیون فوتبال ایران بر چه اساسی خود را ملزم به اجرای دستورات یکطرفه و عجولانه این کنفدراسیون میبیند؟ آیا اطاعت به قیمت نابودیِ عدالت در لیگ داخلی، بهایِ گزافی نیست که فوتبال ایران میپردازد؟
تجربه ثابت کرده است که FIFA و AFC با شعار فوتبال غیرسیاسی است به راحتی عدالت را به حاشیه میبرند. سیاستزدگی در تصمیمات این نهادها، زمانی عیان میشود که برای شرایط اضطراری ایران، هیچ انعطافی نشان نمیدهند، اما در سایر کشورها با استانداردهای متفاوتی عمل میکنند.
فدراسیون فوتبال ایران نباید صرفاً به عنوان یک مجریِ بیچون و چرا، برای فشارهای AFC عمل کند. در شرایطی که نهاد قارهای، ایران را از دایره حمایت خود خارج کرده است، تصمیمگیریهای داخلی (مثل معرفی قهرمان ناقص) باید بر اساس حفظ شأن باشگاههای ایرانی و منافع ملی باشد، نه ترس از تنبیههای اداری AFC.
اگر AFC قرار است تنها به ابزاری برای فشار سیاسی تبدیل شود، فدراسیون ایران باید با اتخاذ مواضع مقتدرانه، از استقلال تصمیمات داخلی خود دفاع کند، حتی اگر این به معنای عدم اعزام تیمها به مسابقاتی باشد که در آن، عدالت و حمایت جای خود را به دیکتههای سیاسی دادهاند.
زمان آن رسیده که مدیریت فوتبال ایران، احترام به قانون داخلی را بر اطاعت از فشار خارجی ارجح بداند.
تحلیل : پژمان سلطانی
در زمان توقف لیگ، استقلال تهران با ۴۱ امتیاز در صدر قرار داشت. تراکتور، سپاهان و پرسپولیس نیز با فاصله امتیازی اندک در تعقیب صدرنشین بودند. نزدیکی امتیازات باعث شده هرگونه تصمیمگیری درباره تعیین قهرمان بدون تکمیل مسابقات حساسیتبرانگیز باشد.
AFC طبق تقویم خود از فدراسیونهای عضو خواسته است که هرچه سریعتر نمایندگان فصل آینده رقابتهای آسیایی را معرفی کنند. این درخواست در حالی مطرح شده که جدول لیگ ایران به دلیل ناتمام ماندن مسابقات، تصویر کاملی برای معرفی تیمها ارائه نمیدهد.
پیشتر گزینه برگزاری متمرکز ادامه مسابقات لیگ مطرح شد، اما بنا بر اعتراض برخی باشگاهها، این طرح نیز به نتیجه نرسید.
یکی از شایعات مطرحشده در فضای فوتبال این است که فدراسیون فوتبال ایران به دلیل فشارهای زمانی، صدرنشین فعلی یعنی استقلال تهران را به عنوان قهرمان یا نماینده اول آسیایی معرفی کند. با این حال، کارشناسان و باشگاههای لیگ برتری تأکید دارند که طبق آییننامه، قهرمان تنها پس از پایان ۳۰ هفته مسابقه مشخص میشود و لیگ ناقص نمیتواند مبنای اعطای عنوان قهرمانی باشد.
در سطح مدیریتی، بخشی از انتقادها متوجه این است که AFC انعطاف لازم برای شرایط خاص لیگ برتر ایران را نشان نداده و از دید برخی منتقدان، انتظار میرود نهاد قارهای در مواجهه با شرایط غیرعادی، پشتیبانی بیشتری ارائه دهد.
مهمترین بخش این بحران، سکوتِ سؤالبرانگیز AFC است. تیم ملی فوتبال ایران در شرایطی که باید خود را برای حضور در جام جهانی ۲۰۲۶ آماده کند، با تهدیدات مستقیم از سوی یکی از میزبانها یعنی آمریکا مواجه است. در چنین شرایطی، AFC به عنوان نهاد بالادستی، هیچ واکنش حمایتی یا تضمین امنیتی ارائه نکرده است.
پرسش کلیدی اینجاست؛ وقتی AFC در بزنگاههای حساس برای تیم ملی، چتر حمایتی خود را میبندد، فدراسیون فوتبال ایران بر چه اساسی خود را ملزم به اجرای دستورات یکطرفه و عجولانه این کنفدراسیون میبیند؟ آیا اطاعت به قیمت نابودیِ عدالت در لیگ داخلی، بهایِ گزافی نیست که فوتبال ایران میپردازد؟
تجربه ثابت کرده است که FIFA و AFC با شعار فوتبال غیرسیاسی است به راحتی عدالت را به حاشیه میبرند. سیاستزدگی در تصمیمات این نهادها، زمانی عیان میشود که برای شرایط اضطراری ایران، هیچ انعطافی نشان نمیدهند، اما در سایر کشورها با استانداردهای متفاوتی عمل میکنند.
فدراسیون فوتبال ایران نباید صرفاً به عنوان یک مجریِ بیچون و چرا، برای فشارهای AFC عمل کند. در شرایطی که نهاد قارهای، ایران را از دایره حمایت خود خارج کرده است، تصمیمگیریهای داخلی (مثل معرفی قهرمان ناقص) باید بر اساس حفظ شأن باشگاههای ایرانی و منافع ملی باشد، نه ترس از تنبیههای اداری AFC.
اگر AFC قرار است تنها به ابزاری برای فشار سیاسی تبدیل شود، فدراسیون ایران باید با اتخاذ مواضع مقتدرانه، از استقلال تصمیمات داخلی خود دفاع کند، حتی اگر این به معنای عدم اعزام تیمها به مسابقاتی باشد که در آن، عدالت و حمایت جای خود را به دیکتههای سیاسی دادهاند.
زمان آن رسیده که مدیریت فوتبال ایران، احترام به قانون داخلی را بر اطاعت از فشار خارجی ارجح بداند.
تحلیل : پژمان سلطانی
آدرس کوتاه خبر: