بر اساس مستندات مطرح‌شده و افشاگری‌های صورت‌گرفته در رسانه ملی، یاسر آسانی بازیکنی که همگان او را به اخلاق و تعهد می‌شناسند، تنها به این دلیل از کوره دررفت و با عصبانیتی ناگهانی مواجه شد که هدف هتاکی و الفاظ رکیک فردی قرار گرفت که وظیفه‌اش قضاوت عادلانه بود، نه فحاشی در پوشش لباس داوری! این یعنی فاجعه؛ یعنی ذبح کردن روح جوانمردی و پهلوانی زیر استوک داوری که بویی از اخلاق حرفه‌ای نبرده است.
آقای ایلدروم! فراموش کرده‌اید در کجا ایستاده‌اید؟ زمین فوتبال مرجع پرورش اخلاق و رقابت سالم است، نه چاله میدانی برای جولان دادن بی‌شرمانه‌ترین الفاظ.
اگر ادعای مطرح‌شده و فایل‌های مستند حقیقت داشته باشد، دیگر حتی یک روز حضور شما در عرصه داوری، توهینی آشکار به شعور جامعه ورزش، هواداران و تمامی داوران شریفی است که با شراکت در این شغل سخت، آبرو می‌خرند نه آبرو می‌برند.
اینجا دیگر مسئله یک کارت قرمز یا اشتباه داوری در تشخیص آفساید نیست؛ پای کرامت انسانی و جرم آشکار اهانت در میان است. قانون در خارج از زمین هم برای توهین و فحاشی مجازات تعیین کرده، چه رسد به اینکه فردی با سوءاستفاده از جایگاه رسمی خود، تریبون زمین مسابقه را به سنگری برای هتاکی تبدیل کند.
حالا چشم جامعه فوتبال، هواداران پرشور و رسانه‌ها به دهان فدراسیون فوتبال و کمیته داوران دوخته شده است. آیا باز هم قرار است شاهد سیاست کهنهٔ ماست‌مالی کردن، حمایت کورکورانه از زیر مجموعه و رتق و فتق ماجرا پشت درهای بسته باشیم؟
فدراسیون فوتبال و دپارتمان داوری اگر ذره‌ای برای اعتبار لکه‌دار شده این فوتبال ارزش قائلند، باید بدون هیچ‌گونه مصلحت‌اندیشی و لابی‌گری، اشد مجازات و محرومیت سنگین را برای علیرضا ایلدروم اعمال کنند. عذرخواهی رسمی از یاسر آسانی و تنبیه قاطع این کمک‌داور، حداقل کاری است که برای التیام این زخم عمیق باید انجام شود. سکوت در برابر این رسوایی، یعنی شراکت در جرم؛
تاریخ فوتبال ایران هرگز خیانت‌کنندگان به اخلاق را نخواهد بخشید!
نویسنده: پژمان سلطانی
