در مقابل، ترکیه پس از ۲۴ سال غیبت، کابوسی واقعی را پشت سر گذاشت. یاران وینچنزو مونتلا در ۲ بازی اول هیچ گلی نزدند. این ناکامی نه تنها باعث حذف زودهنگامشان شد، بلکه انتقادات شدیدی را در رسانههای ترکیه برانگیخت.
اما در بازی آخر مقابل آمریکا، ترکیه بالاخره این طلسم را شکست. آردا گولر ستاره جوان رئال مادرید در دقیقه ۱۰ گل تراستی را جواب داد و سپس آلپر ییلماز در دقیقه ۳۱ ترکیه را جلو انداخت. هرچند آمریکا با گل سباستین برهالتر (دقیقه ۴۹) بازی را برگرداند اما کان آیهان در دقیقه ۹۰+۸ با گل دیرهنگام نتیجه را ۳ بر ۲ به نفع ترکیه تمام کرد تا یک تلخ برای ترکیه ثبت شود.
در حالی که آمریکا و ترکیه در لسآنجلس نمایش هجومی ارائه دادند در سانفرانسیسکو استادیوم بازی پاراگوئه و استرالیا به تساوی بدون گل ختم شد؛ دیداری احتیاطی، بسته و فاقد هیجان. ۲ تیم بیشتر به محاسبات صعود میپرداختند تا فوتبال تماشایی.
هر دو تیم با ۳ امتیاز وارد این بازی شدند و میدانستند تساوی برای صعودشان (استرالیا به عنوان تیم دوم و پاراگوئه به عنوان یکی از بهترین تیمهای سوم) کافی است. بازی یکی از کسلکنندهترین دیدارهای مرحله گروهی نام گرفت؛ پاسهای افقی متعدد، خطوط دفاعی فشرده و فرصتهای گل بسیار محدود. استرالیا با وجود مالکیت بیشتر (حدود ۵۶ درصد) نتوانست از برتریاش استفاده کند و پاراگوئه با دفاع منظم و ضدحملات گاهبهگاه، امتیاز گرفت.
این تساوی، استرالیا را با ۴ امتیاز به عنوان تیم دوم معرفی کرد و پاراگوئه را با همین امتیاز به جمع بهترین تیمهای سوم رساند. هر ۲ تیم حالا به مرحله یکشانزدهم نهایی میروند اما با این سبک بازی، آیندهشان در تورنمنت، بد به نظر میرسد.
